Skákfréttir

Snæfríður er komin í B-sveit Rimaskóla í skák. Skáksveit þessi státar af gríðarlega öflugum skákmönnum sem flestir eru bekkjarbræður Snæfríðar og teljast bestu skákmenn landsins í sínum aldursflokki. Það er því vel af sér vikið hjá henni að komast í þessa sveit. Á síðasta föstudag unnu þau til silfurverðlauna á grunnskólamóti í skák. Gullverðlaunin fékk A-sveit Rimaskóla og munaði aðeins einu stigi á sveitunum.



Sindri stefnir líka í að verða góður skákmaður. Hann tók þátt í sínu fyrsta skákmóti núna um helgina, Risapizzuskákmótinu og var þar yngsti keppandinn. Hann stóð sig frábærlega vel, en á eftir að læra betur að máta. Eins og er, einbeitir hann sér að því hreinsa borðið alveg áður en hann byrjar að máta. Í síðustu skákinni var hann langt kominn með að útrýma andstæðingnum auk þess sem hann var búinn að vinna sér inn 2 auka drottningar og byrjaður að skáka á kónginn þegar hann féll naumlega á tíma og tapaði þar með skákinni. En hann fór ekki tómhentur heim, vann nýjasta geisladisk Jóhanns Helgasonar ;-)

Fróðleikur úr draumalandi Andra Snæs

Súrálsvinnsla er einn sóðalegasti iðnaður heims því eitraður úrgangur er helmingur framleiðslunnar. Álbræðsla er orkufrek og mengandi. En ál er ódýrt og ál er til margra hluta nytsamlegt.

En af hverju er ál ódýrt? Jú, vegna þess að það er ódýrt í framleiðslu. Við Íslendingar leggjum okkar af mörkum með því að bjóða rafmagn á útsöluverði til álfyrirtækjanna. Annars væri ál ekki svona ódýrt. Ál er í beinni samkeppni við önnur efni s.s. stál, gler, pappír, pappa og plast. Oft hefur ál vinninginn vegna eiginleika efnisins, oft hefur ál vinninginn því það er ódýrast.

Um 20% af álframleiðslu heimsins fara í einnota umbúðir, s.s. dósir og álbakka. Árið 2004 hentu Bandaríkjamenn 1,2 milljónum einnota umbúða á haugana. Það er nær fjórföld ársframleiðsla álversins í Reyðarfirði. Ál er ódýrt, það kostar ekkert að henda því í ruslið. Í Bandaríkjunum er ekki skilagjald á áldósir, álframleiðendur vinna gegn því. Það myndi draga úr gróða álfyrirtækjanna. Á einu ári henda Bandaríkjamenn fjórum starfsárum álversins á Reyðarfirði á haugana. Ætli skilagjald á dósir hefði gert Kárahnjúkavirkjun óþarfa?

"Umhverfisvæna" rafknúna álbræðslan á Íslandi veldur því að það kostar ekkert að henda áli. Álframleiðendur hagnast og halda áfram að vinna gegn skilagjaldi á dósum.

Framkvæmdir....

Ég er að hugsa um að færa lögheimilið mitt í BYKO. Alla vega líður mér eins og ég sé búsett þar.

Rauða leðjan

Jamaika

Á sólríku Jamaíku er mikið af rauðum jarðvegi sem kallast báxít. Úr báxítinu er unnið súrál sem er flutt til Íslands, þar sem "vistvæn og endurnýtanleg" orka er notuð til að vinna úr því ál. Álklumparnir eru svo fluttir frá Íslandi út um allan heim og búnir til úr því bílar, flugvélar, áldósir, álpappír ofl. Við viljum ekki lifa í heimi án áls. Ál er frábært - hreint og náttúruvænt.

En bíðið nú við, 4 tonn af jarðvegi gera 2 tonn af súráli sem gera 1 tonn af nýtanlegu áli? Hvað verður um hin 3 tonnin?

Eftir að 4 tonn af báxíti hafa verið skoluð upp úr vítissóda til að framleiða súrál, sitja eftir 2 tonn af rauðri leðju. Basískri og hættulegri leðju. Þessari leðju er safnað í tjarnir og uppistöðulón, þar sem hún smám saman mengar grunnvatn, stöðuvötn og drykkjarvatn. Hreint drykkjarvatn á jamaíka er orðið af skornum skammti og margvísleg heilsufarsvandamál manna og skepnudauði eru rakin til þessarar mengunar. Núna eru jamaíkabúar farnir að spyrna við fótum gegn súrálsvinnslu í landinu.

Vinnsla súráls úr báxíti er orkufrek og Íslendingar eiga nóg af orku. Árið 2003 unnu iðnaðarráðuneytið og landsvirkjun að undirbúningi súrálsverksmiðju á Íslandi. Allir vildu fá þessa lyftistöng í sitt sveitarfélag og kom m.a. til greina að setja verksmiðjuna niður við ósa Laxár í Aðaldal. Verksmiðjan átti að skapa fjölmörg ný störf. Ekkert var rætt um þær 2 milljónir tonna af eitraðri rauðri leðju sem óhjákvæmilega myndu verða til og hvert ætti að setja hana. 2 milljónir tonna er 15 sinnum meira magn en það rusl sem berst til Sorpu á einu ári.

Sem betur fer varð ekkert úr þessum framkvæmdum. Allavega í bili. Óvíst hvaða stóriðjudrauma ríkisstjórnina dreymir á morgun.

Hrollvekjandi staðreyndir úr Draumalandi Andra Snæs Magnasonar.

Súrrealísk fullkomnun

Ég hef alla tíð verið heilluð af júróvisjón keppninni. Samt er ég ekki hommi og ekki aðdáandi glimmerbúninga og samhæfðra dansatriða. Nei, það sem ég fíla við júróvisjón er ehemm... tónlistin. Og núna er ég ekki að plata. Já, í alvöru. Mér finnst ótrúlega gaman að hlusta á júróvisjónlög. Það er eitthvað sjarmerandi við það að hlusta á lög sem hafa verið vandlega valin til að vera fulltrúar og stolt hvers lands og þjóðar. Austuríkismenn með jóðl, Þjóðverjar með gleðipopp í lederhosen, tyrknesk þokkadís með djúpa söngrödd og seiðandi þjóðlagaundirtón, bretar með léttpopp, brosandi danir með ligeglad sveiflu, Malta með þrusuvel sungið ofurvæmið lag, og Íslendingar... já... íslendingar. Tilbúnir að sigra heiminn.

Mörgum hefur þótt þessi júróvisjónlaga áhugi minn undarlegur. Það er í lagi að hafa gaman að júróvisjón til að halda gott partí, það er í lagi að hafa gaman að stemmningunni í kring um þetta, mjög fínt að fylgjast bara með stigagjöfinni - en þeim sem finnast júróvisjónlögin algjört æði - þeir eru skrýtnir. Þeir eru plebbar.

En ég er vön því að hafa skrýtinn tónlistarsmekk. Allt frá því í grunnskóla þegar ég fór að hlusta á U2, Smiths og Dire Straits í stað þess að hlusta á Modern talking og Milli Vanilli. Svo hlustaði ég á Cure, Sykurmolana, Pixies og Nirvana á sama tíma og ég var á kafi í Tchaikovsky og Grieg og allt þetta rann ljúflega inn um eyru mín um leið og ég rúllaði júróvisjónkeppninni frá árinu áður í gegn um vídeótækið.

En þetta varð fyrst skrýtið þegar ég byrjaði ég að vinna með Bjössa slöngu í garðslættinum. Þá var ég byrjuð að hlusta á djass og blús og hann kynnti mig fyrir Sex pistols, Dead Kennedies, Clash og S/h Draumi. Og ég smitaðist. Í hönd fór þungbær tími fyrir foreldra mína og vini. Mér tókst að eignast allt útgefið efni Dr. Gunna með S/h draumi, ásamt fjöldanum öllum af kassettum sem Doktorinn gaf út með eigin efni og alls konar neðanjarðarbílskúrsböndum. Komst meiraðsegja á tvenna tónleika með S/h draumi áður en þeir lögðu upp laupana. Síðan þá hef ég alla tíð borið gríðarlega virðingu fyrir doktornum og verið í óformlegum aðdáendaklúbbi hans.

Þið getið því ekki ímyndað ykkur hversu ólýsanlega mikið það gladdi mig síðasta laugardagskvöld að upplifa þá óvæntu ánægju að hafa lag Dr. Gunna í undankeppni júróvisjón. Og svona flott sungið og performað hjá Heiðu. Þetta hefði einungis getað orðið fullkomara ef í laginu hefði verið klarínettsóló eftir Grieg flutt af Benny Goodman, Anthony vinur minn(and the Johnsons) hefði sungið bakraddir og Kim Deal spilað á bassann. Oh, þá gæti ég dáið hamingjusöm. Súrrealísk fullkomnun.

Í vikulokin

Strákarnir okkar púnkteruðu í lokin og áttunda sætið er niðurstaðan þegar sentimetra munaði að þeir spiluðu um verðlaunasæti. Átrúnaðargoð okkar KA-manna, Alli Gísla, sagði um daginn að liðið hefði ekki nóga hæð. Í dag segir hann að það hafi vantað meiri breidd. Ég hugsa að það hafi e.t.v. líka vantað meiri dýpt :-)

Íslensku bókmenntaverðlaunin voru afhent í gær og gott til þess að vita að Andri Snær fékk verðlaun fyrir Draumalandið. Bókin frábær og verðlaunin vekja aftur athygli á baráttunni gegn stóriðju og álbrjálæðinu. Við Íslendingar teljum að við séum svo fá að við getum hagað okkur eins og okkur sýnist!

Verðlaunaveitingar eru alltaf umdeildar en einhvernveginn ber maður meiri virðingu fyrir bókmenntaverðlaununum en tónlistarverðlaununum. Það hefur tekist einstaklega illa til við val í tónlistinni og t.d. er ekki mikið varið í marga af þeim sem fengu verðlaun í ár.

RUV skipti um fréttastef í vikunni sem er svipað og að Manchester United hætti að spila í rauðu og færi í röndótt af því að það væri "nútímalegt og lifandi" eins og RUV menn segja.

Lóla er byrjuð í fimleikum eins og fram hefur komið og undirritaður í Pilates ásamt fjórtán öðrum kellingum! Ég hafði heyrt nokkra karlmenn tala um að þeir væru í Pilates en alltaf fylgdi með útskýring (afsökun). Menn voru slæmir í baki, jafna sig af meiðslum o.s.frv. Mín afsökun eru meiðsli í öxl og liðþófavandamál í báðum hnjám :-) Annars eru allir léttir í rimanum eftir lasleika síðustu viku og áframhaldandi niðurlægingu einhvers merkasta fótboltafélags Englands, Leeds United. Góðar stundir.

Fimleikahetjur

Ó vá, ótrúlega gaman! Við systurnar skelltum okkur á fimleikaæfingu í Mosó og gjörsamlega fórum á kostum. Handahlaup og arabastökk - pís of keik, eða alla vega leið okkur þannig. Fórum bara beint í heiljarstökkin - bæði á loftdýnu og trampolíni, og það var ótrúlega góð stemning í hópnum - mikið hlegið og klappað.

Við erum ótrúlega hressar eftir æfinguna og ætlum okkur mikla sigra á fimleikasviðinu. Sjáum til samt hversu hressar við verðum í fyrramálið þegar harðsperrurnar og gamla gigtin láta á sér kræla. En við mætum samt pottþétt næst.
Þetta var svooo gaman.

p.s. myndin var ekki tekin á æfingunni í mosó.

7 mánaða og einnar viku gömul - fyrsta orðið

Já, ég veit, mánaðargömul frétt. Don't shoot. En jæja,

Rétt fyrir áramótin sat Sólveig við matarborðið hjá afa og ömmu í Mánahlíð og sagði hátt og ákveðið: "mamm-mamm", sem þýðir augljóslega namm-namm. Þetta var frekar viðeigandi fyrir stað og stund, og er hún ekki sú eina sem hefur fyllst matarást við borðið í Mánahlíð.

Síðan þá hefur Sólveig ekki séð ástæðu til að bæta við orðaforðann sinn, en talar mikið um "mamm-mamm". Fljótlega eftir að hún vaknar á morgnana byrjar hún að tala um "mamm-mamm" og segir þessi orð með miklum tilþrifum og innlifun þegar hún sér grautardiskinn sinn við matarborðið. Og í hvert sinn sem einhver á heimilinu sést hafa eitthvað matarkyns um hönd, kemur Sólveig litla skríðandi, horfir á mann löngunaraugum... mamm-mamm?.

Uppáhalds "mamm-mamm" eru maukaðar kartöflur með gulrótum og brokkolí og lambakjöti. Svo eru bananabitar, brauð og hafragrautur með eplum líka mjög mikið "mamm-mamm". Og matarkex, vúhú, algjört "mamm-mamm".

Meiri flensa....

Sindri vaknaði í morgun með 41 stiga hita, beinverki, hálsbólgu og hósta.
Sólveig náði 40 stiga hita í dag og er með nefrennsli og hósta.

Ég er að hressast, er enn með hitavellu og hósta en alveg fótafær.

Hér er panodil á matseðlinum í morgunmat, hádegismat, kaffitíma og kvöldmat - og jafnvel oftar ef þörf er á. Með hverri töflu sem við sporðrennum aukast líkurnar verulega á að við fáum okkur öll flensusprautuna á næsta ári.

Annars er bara allt gott að frétta.

Flensan er komin - ójá

Við Sólveig vöknuðum fyrir norðan á sunnudagsmorguninn alveg eldhressar og sprækar. Eftir því sem leið á morguninn fór ég að finna fyrir smá hálsbólgu, en þar sem ég var ekki neitt kvefuð og ekkert slöpp drifum við okkur í að hitta Glerárskólapæjurnar Línu og Elvu og litlu stelpurnar þeirra, Ulomu, Chisome og Sigrúnu. Það var auðvitað rosalega gaman hjá okkur, en um hádegið þurfti ég að drífa mig af stað og sækja Sindra og Snæfríði til afa og ömmu í Mánahlíð svo við myndum ná fluginu okkar klukkan eitt. Einar ætlaði að keyra suður einum degi síðar svo hann myndi ná að vinna meira í Furulundinum. Á leiðinni út á flugvöll byrjaði ég að finna fyrir slappleika og beinverkjum.

Þegar við lentum í Reykjavík var ég orðin fárveik, og drulluslöpp. Ég ræsti út Lilju barnapíu til að taka á móti krökkunum svo ég gæti lagt mig heima í 2 tíma og látið mér batna. Ég varð hins vegar bara veikari og veikari, með háan hita og beinverki dauðans og komst varla framúr rúminu. Einar kom svo með flugi um klukkan sex til að bjarga börnunum frá vanrækslu móður sinnar. Núna, um sólarhring síðar er ég komin yfir það versta og er ekki lengur alveg rúmliggjandi. Hrikalegt mál og hundleiðinlegt.

Norðurferð

Við vorum fyrir norðan um helgina í góðu yfirlæti, ótrúlega gott skíðafæri í Hlíðarfjalli. Snæfríður er orðin mjög góð á skíðum, hún fór með Ara Páli og Kalla á föstudaginn í fjarkann og skemmti sér mjög vel. Svo fóru Snæfríður, Ari og Sindri í skíðaskólann á laugardagsmorgun, en henni fannst hann alltof léttur og algjörlega fyrir neðan sína virðingu ;-) Sindri skemmti sér hins vegar konunglega í skíðaskólanum, og var alveg fullur sjálfstrausts þegar ég fór með hann í fjarkann eftir hádegið. Hann lét sig bara gossa niður brekkuna á fullri ferð - tómt vesen að standa í þessu leiðinda svigi, og endaði auðvitað með því að að kútveltast um í mjúkum púðursnjónum. Eftir það svigaði hann mjög samviskusamlega niður allar brekkur.

Einar, Aggi og Travis fóru á kostum í niðurrifsstarfsemi í íbúðinni í Furulundi alla helgina. Mér skilst að nær ekkert standi eftir, jú reyndar útveggirnir. Kalli lagði þeim lið eitt kvöldið - enda vanur maður. Svo er bara að sjá hvernig gengur að byggja upp aftur.

Einar hefur núna lokið 16 ára starfsferli sínum hjá Íslandsbanka - Glitni og tekur við nýju starfi hjá Kaupþingi eftir 2 mánuði. Þangað til fáum við Sólveig að hafa hann svolítið heima hjá okkur á daginn, og svo mun hann sýna einhverja iðnaðarmannatakta fyrir norðan.

Farmkvæmdir og breytingar...

... er þema ársins 2007.

Gæti verið verra. Iðjuleysi og stöðnun er til dæmis mjög óspennandi þema.

Í vikulokin

Sælt veri fólkið

Nú hef ég verið heima undanfarið og fengið tækifæri til að kynnast liðinu nánar. Ég hef verið í fjórða sæti hjá Sólveigu af fjölskyldumeðlimunum en vonandi stendur það til bóta á næstunni. Ég hef einnig haft meiri tíma en venjulega til að lesa og grúska og mæli með eftirtöldu í vikulokin:

Ljóðabók sem ég gaf Lólu í afmælisgjöf eftir Ingunni Snæland sem heitir Guðlausir menn - Hugleiðingar um jökulvatn og ást. Ég les yfirleitt ekki ljóð, nema þá ljóð Jóa frænda! en þetta er eðal bók. Lóla var mjög ánægð :-)

Viltu vinna milljarð eftir Vikas Swarup. Sá sem skrifar bókina er Indverskur diplómat og er þetta fyrsta bók hans. Þegar ég byrjaði að leita að bókum til að gefa Lólu í jóla- og afmælisgjöf hvarflaði ekki að mér að líta á þessa bók. Titillinn er frekar fráhrindandi og hélt ég að um væri að ræða eitthvað ómerkilegt efni tengt viltu vinna milljón á stöð tvö. Ég kveikti svo á perunni eftir að hún fékk einhver verðlaun rétt fyrir jól og keypti hana. Bókin er skemmtileg, fróðleg, fyndin, svona eitt allsherjar ævintýri. Nú svo var Lóla aftur voða ánægð :-)

Stuttur en skemmtilegur pistill Eiríks Guðmundssonar í tilefni af afmæli David Bowie´s í byrjun vikunnar. http://dagskra.ruv.is/streaming/ras1/?file=4314850

góðar stundir

Í vikulokin

Það mannvirki sem sést best utan úr geimnum...

.... eru sorphaugar New York borgar.

A hverjum 100 fullum innkaupapokum sem þið berið inn á heimili ykkar, þá haldið þið á 80 fullum innkaupapokum út í tunnu.

Boðorðin 3 eru:
1. Minnkum sóun
2. Endurnýtum
3. Endurvinnum

Úlfur Anthony Heafield 2ja ara!

Úlfur Anthony Heafield 2ja ara!

Ég kynntist Úlfi fyrir sléttum tveimur árum, klukkutíma eftir fæðingu hans. Hann er auðvitað snillingur eins og öll önnur afmælisbörn sem ná að komast á þessa síðu. Úlfur er duglegur strákur og gefur eldri krökkum ekkert eftir. Hann er áhugasamur að tala við frændfólk sitt í síma en vill helst tala við Snasussuss og Sinda (Snæfríði og Sindra) á þessu heimili. Allir snillingar hafa veikleika og hans er að telja að Einar frændi sé amma Íja þegar hann talar við hann í síma, iðulega! úlfur er sagður feiminn á leikskólanum en með sínu fólki vill hann vera í sviðsljósinu og lætur í sér heyra. Úlfur er flínkur með bolta og mikill áhugamaður um dans, byrjaði snemma að dilla sér er hann heyrði tónlist og á sennilega eftir að láta að sér kveða á þessum vettvangi. Við komumst ekki norður í afmælið hans en sendum okkur bestu kveðjur úr Hrísrimanum.

Scott Walker er sextíu og fjögra í dag!

Scott er snillingur sem á sér engan líka. Röddin einstök, maðurinn algjör drama queen eins og Lóla segir, óhefðbundnir textar, lögin áhrifarík og sjaldan í poppútsetningum. Maðurinn heitir Noel Scott Engel og fæddist 1943 í Ohio í Bandaríkjunum en flutti snemma til Bretlands og sló í gegn með tveimur öðrum félögum sínum sem The Walker Brothers upp úr miðjum sjöunda áratugnum. Þið munið kannski ekki eftir þeim en það liggja mörg klassísk verk eftir þá eins og The sun ain’t gonna shine Anymore og Make it easy on yourself. Sólóferill hans hófst um 1967 og var hann mjög vinsæll fram til 1970 en eftir frekar slæma dóma fyrir Scott 4 (ekki mjög frumleg nöfn á fyrstu fjórum sólóplötunum!) sem þótti of þung dró hann sig í hlé og hefur hann ekki notið almannahylli síðan. Scott er einrænn og gefur yfirleitt ekki kost á viðtölum. Hann hefur ekki verið afkastamikill og hafa einungis komið út 3 plötur frá honum síðustu 10 árin. Það breytir því þó ekki að eftir hann liggur töluvert af mjög sérstöku og skemmtilegu efni og hann hefur haft mikil áhrif á t.d. David Bowie, Nick Cave, Radiohead, Marc Almond, Jarvis Cocker, Anthony and the Johnssons og Bono. Hann getur verið tormeltur í byrjun en hann launar þeim ríkulega sem nenna að hlusta á hann í gegn. Hann fer oft á ystu brún og hallar ískyggilega nálægt því að vera hallærislegur eða hlægilegur en snilldin er einungis svona mikil að hann getur leyft sér það! Eða er hann bara gaga?

David Robert Jones sextugur

Ég man fyrst eftir að hafa heyrt í DB þegar ég er 5-6 ára og heyrði “Life on Mars” og “Starman” í útvarpinu. Það var eitthvað heillandi við þessa tónlist en ég átti nú einungis eina plötu á þessum árum (’74) og það var smáskífan “Seasons in the Sun” með Terry Jacks:

“Goodbye to you my trusted friend
We've known each other since we were nine or ten
Together we climbed hills and trees
Learned of love and A B C's
Skinned our hearts and skinned our knees” …

(http://www.geocities.com/bjaes.geo/lyrics/seasons.htm) – endilega hlustið á þessa útgáfu.

Á þessum tíma var sennilega Einar Logi (5 ára) að raula Bob Dylan þannig að þið sjáið að ég var ekki mjög þroskaður tónlistarlega! Ég man ekki hvernig mér áskotnaðist þessi smáskífa en sennilega voru það mútur til að ég umbæri nýju systkinin mín Agga og Maju. Ég var hálfgildings einbirni fram að komu þeirra ’72-’73 og þetta hefur áreiðanlega reynt töluvert á mig.

Segir nú ekki af kynnum mínum af DB fyrr en um jólin 1977 er Ingvar bróðir fékk “Heroes” í jólagjöf frá systrum sínum í Reykjavík. Ingvar og hans vinir hlustuðu mikið á tónlist og ég hékk oft yfir þeim og drakk í mig þá tónlist sem þeir hlustuðu á, á meðan þeir drukku eitthvað annað!

Ingvar hlustaði svolítið á DB og var reyndar stundum líkt við hann, báðir mjög grannir, með há kinnbein og Ingvar klippti sig a la Ziggy Stardust án þess þó að lita hárið appelsínugult. Ingvari líkaði þó “Heroes” platan ekki allskostar og fannst hún furðuleg og þung, B-hliðin er m.a. “instrumental”. Bowie hafði þarna sagt skilið við glysrokkið og var að prófa sig áfram í raftónlist með Brian Eno. Ég reyndi að hlusta á plötuna og fannst A-hliðin góð og hreifst mjög af titillaginu – auðvitað :-)

Nú líða nokkur ár og það er ekki fyrr en eftir útgáfu “Scary Monsters” ’80 sem ég fer að bera mig frekar eftir DB. Steini vinur minn sem var að umbreytast í pönkara var farinn að pæla mikið í tónlist og við hinir drógumst að þessari bylgju og fórum að leggja við hlustir. Bowie var einskonar guðfaðir margra pönkara og nýbylgjunar sem fylgdi í kjölfarið og því var mjög eðlilegt að grúska í hans tónlist á þessum tíma.

Fram að þessu skiptust flestir krakkar í kringum mig í tvo hópa; Kiss eða Queen. Ég hafði takmarkaðan áhuga á Kiss en Drottningin var í lagi. Erfitt var að komast yfir tónlist og það er ekki fyrr en ég fór að þéna sæmilega í sumarvinnunni á sambands-verksmiðjunum að ég fór að kaupa Bowie í stórum stíl, ’82-’83. Ég trúði hreinlega ekki hvernig maðurinn gat gert allar þessar frábæru plötur sem eru um margt ólíkar. Þetta er eins og með Laxnes þar sem sumir hafa haldið því fram að hann hafi ekki skrifað allar bækurnar þar sem efnistökin eru svo ólík.

Áttundi áratugurinn var eign DB en þá komu flestar af hans bestu plötum út: The man who sold the world, Hunky Dory, Ziggy Stardust, Aladdin Sane, Diamond Dogs, Young Americans, Station to Station, Low, Heroes, Lodger og að lokum Scary Monsters. Annað eins verður ekki eftir leikið og er þá mælistikan ekki fjöldi topplaga, sala platna eða fjöldi tónleikagesta. Hér er um að ræða frumlegustu, djörfustu, dularfyllstu, áhrifamestu og umfram allt skemmtilegustu plötur sem nokkur tónlistarmaður hefur gefið út.

Árin ’85-’95 voru vægast sagt erfið fyrir DB og var eins og snilligáfan hefði yfirgefið hann og er þetta tímabil sem flestir safnaðarmeðlimir vilja gleyma. Síðustu 10 ár hafa verið góð og hann hefur gefið út margar góðar skífur og fylgt þeim eftir með mjög vel heppnuðum tónleikum og hef ég náð að komast á Reykjavík ’96, Pistoia á Ítalíu ’97 og Antwerpen 03´.

I never done good things
I never done bad things
I never did anything out of the blue, woh-o-oh
Want an axe to break the ice
Wanna come down right now

Aladdin Sane sextugur

www.wulffmorgenthaler.com

Jæja, Guðrún mín...

...þú baðst um myndir - og hérna koma þær. Jól og áramót.

Dyggir lesendur Hrísrimabloggsins fá áramótakveðjur.

Það er komið nýtt ár

Gamla árið kvatt

Sólveig og afi Gunnar


Kátir kokkar


Signý í snjóhúsi





Einsi kaldi


Bregðum blysum á loft

Sætar systur

Það var gaman að fá Ulomu og Chisome í heimsókn - já og auðvitað líka foreldrana Línu og Jimanze. Það gleymdist bara að taka mynd af þeim. Svona er lífið þegar fólk á börn;-)

Í Fálkafelli

Fjallgöngubörnin voru auðvitað drifin í stutta jólafjallgöngu. Gengið upp í Fálkafell og nestið borðað. Mun fljótlegra að fara niður heldur en upp.

Kaffiboð hjá Maju og Travis

Íja og Maja




Travis með jólaglaðning frá Ástralíu



Kisi í fyrirsætustellingum

Flóð

Ummerki skoðuð um flóðið sem varð þegar stíflan brast og vegurinn fór í sundur.

Lopapeysan góða frá ömmu Íju

Jóladagur

Á jóladag komu Guðrún og Nonni og Þórdís Signý og Óli og svo langamma Guðrún til okkar í smá jólaboð. Við fórum öll á kostum í SingStar og höfðum það gott. Langamma gaf Sólveigu þennan kjól í jólagjöf, en sagan sem fylgir kjólnum er sú að langamma prjónaði hann á dóttur sína, hana ömmu Þóru fyrir jah - allavega hálfri öld. Sólveig tók sig vel út í kjólnum góða.

Aðfangadagskvöld

Sólveig og jólagjöfin

Sólveig byrjaði að ganga nokkur skref um miðjan mánuðinn með því að ýta dótakassanum sínum á undan sér. Hún varð því ægilega ánægð með jólagjöfina sína sem er mátulega há og mátulega stöðug til þess að hún geti ýtt henni á undan sér.

Jobbi, Ásdís og Birkir komu í heimsókn á aðfangadag

Sólveig að "lána" Birki dótið sitt.

Sindri og Ronja

Piparkökumálun á Grandaveginum

Gleðileg jól

og farsælt komandi ár

Jolakveðja fra Hrisrimafjölskyldunni

Við sendum ykkur okkar bestu Jólakveðjur með stuttri sögu frá Dr. Gunna:

Enn átti ég eftir að kaupa nokkra pakka. Ég hætti mér því í Smáralind og taldi mig hafa valið tímann vel: um kvöldmat á virkum degi. Hélt að ég slyppi við mestu jólageðveikina, en nei nei. Hún skall á mér um leið og ég steig inn. Fólk með poka og aftur poka vafrandi um með eld í augum og froðu í munnvikinu. Yfir öllu, eins og bumbuslagari í galeiðu, söng svo mest óþolandi jólalag í heimi: Jól alla daga. Svona er þá í helvíti, hugsaði ég og íhugaði að hlaupa öskrandi út. Dró svo djúpt andann og setti undir mig hausinn.

Hinn mæti Eiríkur Hauksson syngur jólalagið óþolandi, en glysrokkarinn Roy Wood og hljómsveit hans Wizzard gerðu fyrst allt vitlaust með því árið 1973. Lagið er sjúklega hresst og allar klisjur jólalaganna renna saman í því, frá hreindýrabjöllunum til barnakórsins. Textinn er punkturinn yfir i-i brjálæðisins. Eiríkur dregur á sannfærandi hátt upp martraðarkennda hugaróra fársjúks manns sem lætur sig dreyma um endalaus jól: "Já, ég vildi að alla daga væru jól, þá gætu allir dansað og sungið jólalag," æpir hann og maður heyrir hvernig æðarnar í augunum á honum stækka.

Alltaf svona?! Neeeeiiiii!!! Einu sinni á ári er bara alveg nóg – algjörlega passlegt!

Engill drottins

Fjórði bekkur bé í Rimaskóla lék helgileik í dag. Helstu persónur voru María Mey, Jósef, engill drottins, vitringar og englakór.

Hálftíma fyrir frumsýningu voru allir komnir í búninga og tilbúnir á svið, en þá kom í ljós að engill drottins gat ekki með nokkru móti munað hvað hann átti að segja. Kannski engin furða, þetta var löng runa af alls konar bilbíufrösum um mikinn fögnuð - öllum lýðnum- boða yður - velþóknun á- frelsari fæddur og eitthvað fleira í þeim dúr. Já og -verið óhræddir.

"Ég kann þetta". Sagði Snæfríður, sem var í englakórnum. Hún lærði þetta óvart á æfingum, fattaði alltí einu í miðri Kringluferð með mömmu sinni í gær að hún kunni allan frasann sem engill drottins átti að fara með. Hún var því dubbuð upp í gervi engils drottins í snatri. Og þá mundi hún að hana langaði ekkert sérstaklega til að leika svona stórt hlutverk.

Hjartað hamaðist og fiðrildi flugu í maganum, en uppá svið fór Snæfríður, brosandi og kúl á því. Fór með línurnar sínar með glæsibrag. Engill drottins alveg fram í fingurgóma. Brosti út að eyrum þegar það var frá, og söng hátt og snjallt með englakórnum allt til enda. Og ég var að rifna úr stolti úti í sal, myndavélarlaus.

Svoona stór!!

Sólveig er búin að kenna foreldrum sínum alls konar kúnstir. Já, þótt þau gömlu séu stundum dálítið treg, þá er alveg hægt að temja þau. Nýjasta sirkustrixið er þannig að Sólveig lyftir upp báðum höndum og horfir í kring um sig og þá brestur gamla settið í allsherjar fagnaðarlæti og klappa, lyfta höndum hátt yfir höfuð og segja krúttlegri röddu" já! ertu svooona stóóór! "

Sólveigu finnst þetta skemmtilegt trix og alltaf þegar hana langar í aðdáun og fagnaðarlæti þá lyftir hún upp höndum og það bregst ekki, þau gömlu eru vel tamin.

Skelfirinn

Sólveig Embla er mikill dýravinur. Heima hjá Guðmari og Oddu færist hún öll í aukana þegar hún sér hvolpinn Lýru og eltir hana út um allt, skríkjandi og skrækjandi. Og ef hún nær henni, þá er hún alveg ægilega mikið "aaaaa", klappar fast og tosar í eyru og feld. Lýra var snögg að læra það að það væri öruggara að hafa þennan skrækjandi ferfætling í öruggri fjarlægð og leyfir henni að elta sig - en passar að hún nái sér aldrei.

Heima hjá Guðrúnu og Nonna er svo litli kettlingurinn Ronja. Sólveig varð ekki minna glöð þegar hún sá hana og spólaði af stað með skríkjum og skrækjum. Ronja var mjög forvitin um þennan litla ferfætling og rannsakaði Sólveigu í krók og kring. Komst að þeirri niðurstöðu að þetta væri manneskja og lagðist malandi á bakið til að láta klóra sér á maganum. Sólveig sveikst ekki um það, gólaði "aaaa" og blíðuhótin voru þvílík að Ronja sá sitt óvænna og lagði á flótta. Svo skottuðust þær í kring um hvor aðra - í öruggri seilingarfjarlægð, Sólveig á þvílíku skriði og Ronja með stökkum og fimlegum undanbrögðum. Tveir litlir óvitar.

http://wulffmorgenthaler.com/default.aspx

Tvísmella á myndina, þá verður hún nógu stór til að hægt sé að lesa textann.

Jólakonfekt

Þegar ég opna nýja bók þá líður mér eins og ég sé að opna risastóran konfektkassa. Lokkandi ilmurinn, skrautleg bréf, litríkir molar og eftirvænting - hvað ætli sé inni í molunum? Vonbrigðin verða mikil þegar ég bít í fyrsta molann og kemst að því að hann er myglaður.

Þannig leið mér þegar ég opnaði nýjustu bók Ólafs Jóhanns, Aldingarðurinn. Myglubragð í munni við fyrsta bita. Á fyrstu blaðsíðu, í annarri línu er nefnilega málvilla sem stingur í augu og gefur óbragð í munn. "Vélin hafði lagt að stað klukkutíma of seint frá Íslandi og sveimaði lengi yfir Kennedyflugvelli áður en hún fékk að lenda." Flugvélar leggja AF stað en ekki AÐ stað. Hmmpfff... eru bækur ekki prófarkalesnar lengur eða hvað? En jæja, það getur komið fyrir alla konfektkassa að hafa einn skemmdan mola. Ég skyrpti myglaða molanum út úr mér, fékk mér vatnssopa og hélt áfram að lesa.

Á blaðsíðu þrjú kynnumst við aðalsöguhetjunni. "Faðir Tómasar hafði verið Bandaríkjamaður en móðir hans var íslensk. Hann var einbirni, ólst upp í Chicago en þau mæðginin fluttu til Íslands þegar faðir hans lést. Þá var hann unglingur. Þau bjuggu á Melunum og móðir hans fékk vinnu í tjónadeild hjá tryggingafélagi. Tómas lauk menntaskólanámi í Reykjavik en fór vestur um haf til háskólanáms. Hann festi aldrei rætur á Íslandi þótt honum líkaði ekki illa þar og saknaði heimkynna sinna við Michiganvatn. Hann kvartaði samt aldrei og tók því vel þegar móðir hans giftist að nýju."

Jakk" næsti moli var Bónusútgáfan af Síríus suðusúkkulaði. Of rammt, of konsentrerað, engin fylling. "Hafði verið Bandaríkjamaður", einmitt það já. Voðalega er þetta "Séð og heyrt" -legur texti, eða kannski frekar eins og klippt út úr minningargrein í mogganum. Engin leiftrandi stílbrögð, engin flétta og dulmögnuð persónusköpun, bara étið beint upp úr niðursuðudósinni. Bara ódýrasta súkkulaðið með engri fyllingu. Ég lagði konfektkassann frá mér, langaði ekki í meira - ekki í bili. Aldrei samt að vita hvað gerist þegar ég verð uppiskroppa með almennilegt súkkulaði, kannski laumast ég þá aftur í konfektkassann.

Bókin er tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna, vonandi leynast æðislegir konfektmolar þarna í kassanum. En kannski eru þeir sem tilnefna bækur til þessara verðlauna hrifnir af myglubragði og niðursuðukeimi. Kannski eru þeir ekki búnir að lesa bókina en fengu æðislegan konfektkassa frá þessum framleiðanda hérna um árið og gefa stjörnur út á nafnið. Eða kannski kann ég bara ekki gott að (m)eta.

Nýjasta nýtt

Nýjasta nýtt er að standa upp. Ekki nógu mikið stuð að vera svona lítil alltaf hreint.

Sólveig hefur verið að myndast við að læra að standa upp síðustu 2 vikurnar. Og nú er hún farin að standa markvisst upp, hún stendur upp við sófann, við stigann, við dótakassann sinn og bara hvar sem hún finnur eitthvað í mátulegri hæð til að styðja sig við. Já, hún er óskaplega dugleg og klár hún Sólveig okkar. Og hana vantar sko ekki aðdáendur, bæði foreldrarnir og eldri systkinin sjá til þess :-)

6 mánaða og einnar viku gömul byrjuð að skríða!

Já, ég veit, old news. Ég hef bara ekki undan að skrifa um helstu afrek Sólveigar Emblu. Hún dreif sig þarna upp á 4 fætur um 5 mánaða aldurinn og hefur síðan þá verið að dunda sér við að læara að setjast upp og byrja að skríða. Hún skríður samt ekki alveg fullkomið fjórfótaskrið, heldur það sem er kallað parkettskrið - svona hálfsitjandi og hálfskríðandi. Og nú er sko fjör hjá stuttu. Hún skríður hér um öll gólf og er bara nokkuð fljót í förum og finnst mesta sportið að elta systkini sín. Þá skríkir hún og hlær.

Hún er líka orðin verulega handóð. Dúkurinn á sófaborðinu hefur fengið flugferð á gólfið, geisladiskarnir líka og hvar sem liggja bækur og blöð innan seilingar, kemur lítil skotta á fullu skriði og rífur og tætir og nagar og slefar. Hún er líka búin að læra að opna neðstu eldhússkúffurnar og dundar sér við að klemma á sér litlu puttana í þeim. Mér sýnist að ég eigi nóg verk fyrir höndum í að gera heimilið barnhelt. Við erum alveg dottin úr æfingu með þetta.

Torfastaðir

Jæja, við renndum austur í gær og festum stað fyrir þann danska. Frábært útsýni!
Torfastaðahjónin gestrisnu tóku vel á móti okkur eins og venjulega.

2003

Mikið voru þau nú lítil þá

Myndin er tekin í bátsferð um Rotterdam, árið sem við bjuggum í Hollandi