Ahhh

Sólveig kunni vel að meta pakkana sem hún fékk í tilefni fyrsta afmælis síns. Hún fékk góða aðstoð frá systkinum sínum við að rífa utanaf þeim og hafði ekki minna gaman af bréfinu og pakkaböndunum heldur en innihaldinu sjálfu. Þegar hún fékk svo þennan stóra pakka þá þurfti hún aðeins að leggja sig, og segja ahhhh. Greinilega voða notalegt að leggja sig ofan á stórum afmælispakka.

En þetta var nú bara rétt upphitun, því von er á meira pakkaflóði um næstu helgi þegar verða hátíðarhöld í tilefni eins árs afmælis litlu dekurrófunnar.

Orðabók Sólveigar

Mamma - Þýðir mamma, en einnig sjáðu, komdu, ég vil og ýmislegt fleira.
Baba - Þýðir pabbi
Dædæ eða dædíuh - þýðir Snæfríður
Diddi - Þýðir Sindri
tssss - þýðir kis kis og er mikið notað þegar nágrannakötturinn Skuggi er nálægt.
tsss aaaá aaaa - Þýðir kis kis mjáá, vera aaa við kisa.
tsss buuuu - kettir, hundar og allir þessir ferfætlingar baula hátt og snjallt.
mamm-mamm - er yfirleitt sagt af mikilli innlifun við matarborðið og þýðir namm namm.
datt - þýðir datt og líka þegar hlutum er hjálpað við að komast niður á gólf.
ahhhh - er mikið notað og þýðir að lúra eða hafa notalegt. Alls staðar sem Sólveig kemur sér notalega fyrir dæsir hún af mikilli innlifun ahhhh.

Ósköp lítil stúlka fyrir ári síðan

Eins árs gömul í dag!

Litla duglega og yndislega dekurrófan er ekki núll ára lengur.

Hitað upp fyrir vorsýninguna

Snæfríður og Helga eru búnar að vera duglegar að æfa fimleika í vetur og núna á eftir verður vorsýningin. Það er mikil tilhlökkun í gangi, þær fengu að hjálpa til við að baka og skreyta köku (T-8 er kökuskreytingarþemað, en það er semsagt nafnið á hópnum þeirra) sem á að bjóða uppá eftir sýninguna og svo eru þær búnar að skoppa hér um í handahlaupum, brúum, splittum og spíkötum.

Listrænt UmhverfisPirr

Við tókum laugardaginn snemma og drifum okkur niður í bæ til að sjá risann og risessuna. Græna fjölskyldan fór með strætó í bæinn, enda er það þægilegur ferðamáti fyrir fólk með barnavagn sem leiðist bílastæðahössl.

Niðrí í bæ komum við okkur fyrir á besta stað, þar sem auglýst hafði verið að risinn og risessan myndu mætast. Þökk sé strætó, þá vorum við mjög tímalega. En risinn og risessan létu bíða eftir sér. Við vorum nær dauða en lífi úr kulda í rokrassgatinu niðri í bæ þegar við fréttum loksins að franska listafólkinu hafi fundist svo fáir mættir um morguninn að þau ákváðu leggja seinna af stað. Helv.... listamafía tautaði ég um leið og ég smalaði öllu krakkagenginu inn í hlýjuna á Listasafni Íslands. Gat enginn sagt þessum frökkum frá því að á Íslandi mætir hvortsemer aldrei neinn á réttum tíma neinsstaðar!

Listasafn Íslands færði okkur yl í kroppinn um leið og við skoðuðum sýningu á verkum Svavars Guðna. Okkur var orðið mátulega hlýtt þegar við hlupum út af safninu í tæka tíð áður en risinn og risessan hittust. Þau stóðu undir væntingum, frábær skemmtun og hápunkturinn var þegar risinn spýtti vatni á Sindra. Næst var kaffihúsaferð, svo fylgdumst við með risanum og risessunni vakna eftir blund á Lækjartorgi og halda áfram leið sinni um borgina og loks var kominn tími til að fara aftur heim með strætó.

Það gekk ekki þrautalaust fyrir sig. Eftir hálftíma bið í smekkfullu biðskýli í Lækjargötu var hringt í þjónustusíma Strætó og fengnar þær upplýsingar að strætó stoppar bara alls ekkert þar í dag. Troðfullt biðskýlið sameinaðist í nöldri, pirringi og kvarti yfir ömurlegri þjónustu. Hefði ekki verið hægt að setja upp skilti í biðskýlinu - strætó stoppar ekki hér í dag. En jæja, við tókum okkur stöðu í öðru troðfullu biðskýli fyrir utan Ráðhúsið. Þar ríkti algjör kaós, pirrað fólk að bíða eftir alltof seinum vögnum. Eftir rúmlega hálftíma bið kom okkar strætó. Það kostaði smá útsjónarsemi að koma barnavagninum inn í troðfullan vagninn þar sem fyrir voru 3 reiðhjól. Þegar við bættust 6 blindfullir Pólverjar, þá fannst mér strætó ekkert spennandi ferðamáti lengur. En heim komumst við á endanum, klakklaust, í tæka tíð fyrir júróvisjón og kosningapartí.

Vinkonur i list - Snæbirta og Helga

Grettir

Þegar við Guðrún vorum á okkar "sokkabandsárum" fórum við að sjá söngleikinn Gretti. Og skemmtum okkur svakalega vel.
Á laugardagskvöldið fórum við systurnar aftur á söngleikinn Gretti og skemmtum okkur vel - komum samt út af sýningunni með nokkra bakþanka.

Gamli Grettir skoppaði um leiksviðið á brókinni - og okkur þótti það pínu fyndið.
Nýji Grettir skoppaði jú líka um á brókinni, en klámvæðing síðustu ára hefur gert það að frekar ófyndnu atriði. Þessvegna hefur "þurft" að "krydda" sýninguna dálítið fyrir nútímafólk. Bæta við atriði með gervitippi niður að hnjám, bæta við risabrjóstum í klámmyndastíl, bæta við tvöfaldri nauðgun. Pimpa alla sýninguna svolítið upp.

Af hverju þykir nauðsynlegt að hafa svona atriði í hverri einustu sýningu sem er sett upp? Það var ekkert í söguþræðinum sem kallaði á þetta, enda sami söguþráður og í gamla Gretti. Er fullt af fólki sem kemur annars og kvartar "hei! þetta var ömurleg sýning, bara ekki eitt einasta klúrt atriði!!". "Ég á rétt á því að leikhús þjóðarinnar og borgarinnar sjái mér fyrir klúru efni!!". "Þetta er svindl, það var engin nauðgun í leikritinu mínu!!".

Málið er nefnilega að við systurnar fórum með börnin okkar á söng- og gleðileikinn Gretti. Við þóttumst nokkuð góðar því við þekktum báðar leikritið og vissum vel að það yrði skemmtilegt sjóv fyrir alla fjölskylduna. Sem það reyndar var að langmestu leiti. Mjög flott og skemmtilegt sjóv fyrir alla fjölskylduna. Og við vorum langt frá því að vera eina barnafólkið í salnum. Langt frá því. Við gleymdum bara að reikna með klámvæðingunni. Gleymdum að reikna með því hvað allir eru orðnir dofnir og ónæmir.

En sem betur fer eru börnin ekki enn orðin dofin og ónæm. Þeim fannst sýningin ótrúlega skemmtileg - en fullgróf. Er bara ekki komið nóg af þessari klámvitleysu?

Makeover

Já, Hrísrimafjölskyldan er búin í allsherjar makeover, komin með stíliserað útlit.

Bloggið er blátt einsog húsið okkar er blátt, einsog Volvóinn okkar er blár, eins og uppáhaldslitur Snæfríðar er blár, einsog uppáhaldslitur Einars er blár,einsog uppáhaldslitur Sindra er blár, einsog barnavagninn hennar Sólveigar er blár, einsog hafið við Bretagneskagann er blátt, einsog himininn ofan við Torfastaði er blár. Og eins og augu Einars, Snæfríðar, Sindra og Sólveigar eru blá, blá, blá og blá.

Og bloggið er pínulítið grænt, einsog augun mín eru græn, einsog grasið í garðinum er grænt, einsog fjölskyldan er græn.

Feminin side

Hlutur kvenna á framboðslista sjálfstæðismanna er ekki eins og það gerist best. En sjálfsstæðismenn deyja ekki ráðalausir. Í miðri uppsveiflu fyrir kosningar hafa sjálfsstæðiskallarnir greinilega komist í nánara samband við sitt kvenlega sjálf. Sitt varalitaða kvenlega sjálf.

Það eru stórkostlegir kosningabæklingar sem sjálfstæðismenn dreifa nú í kring um sig. Hópmynd af varalituðum sjálfsstæðismönnum og konum. Geir H. Haarde með sitt breiða bros - bætum við bleikum varalit og hann lítur út eins og The Joker úr batmanmyndunum. Gulli Þór - með meik, kinnalit og fallegan varalit ber höfuðið hátt eins og stolt dragdrottning. Og Pétur H. Blöndal - aldei hefði mig grunað að rauður varalitur gæti gert hann svona kvenlegan, eins og gömul varalituð frænka. Björn Bjarna er sjálfum sér líkur með daufbleikan gloss, Illugi örlítið djarfari og hommalegri með sinn babybleika lit. Sigurður Kári er sá eini sem ekki verður kvenlegur. Hann lítur út fyrir að vera nýbúinn í svaka keleríi - með varalit klíndan út á kinnar. Spurning bara hvern af varalituðum frambjóðendunum hann kelaði við.

Áhugasömum er bent á fylgibækling með mogganum í dag og kosningaskrifstofu sjálfsstæðismanna.

Já, loksins lifnar eitthvað yfir þessari leiðinlegu kosningabaráttu. Nú er bara að sjá með hverju hinir flokkarnir svara.

Dum Maro Dum (smellið hér)

http://www.youtube.com/watch?v=Oi4EVutbE9w

Núna er rétti tíminn...

... til að fá sér jarðgerðartunnu.

Neðst í hana er gott að setja þunnt lag af smátt klipptum greinum og þar ofaná fara laufblöð. Þetta þykir vænlegt til árangurs, jarðgerðin gengur hratt og flugur sækja ekki jafn mikið í tunnuna. Núna eiga flestir garðeigendur nóg af nýklipptum greinum og öll beð eru full af gömlum laufblöðum, þannig að þetta er mjög auðvelt mál.

Þegar næst er eldað á heimilinu er gott að safna saman kartöfluhýði, grænmetisafgöngum og ávaxtaafgöngum sem ganga af og setja í tunnuna. Það flýtir fyrir ferlinu og bætir lykt. Þetta er mjög lítið mál, bara setja þessa afganga í lítinn dall í staðinn fyrir ruslið undir vaskinum, og svo næst þegar farið er út með ruslið er sturtað úr dallinum í jarðgerðartunnuna í leiðinni. Pís of keik. Þótt þið fáið ykkur jarðgerðartunnu er engin skylda að flokka ALLT lífrænt sorp, ALLSSTAÐAR og ALLTAF. Þótt það sé bara pínulítið og smáveigis sem fer í tunnuna þá munar mikið um það.


Arfinn sem er reittur úr beðunum, nýslegið gras, meira af greinum og laufblöðum fara svo líka í tunnuna. Færri ferðir í sorpu í sumar, semsagt. Og ef allt gengur að óskum verður til svolítið af næringarríkri moltu til að setja í beðin næsta haust, eða næsta vor.

Eitt símtal við umhverfisdeild borgarinnar og þeir koma með tunnuna heim að dyrum til þín. Þú borgar 2000 kr á ári í leigu á tunnunni, en eftir 5 ár þá eignast þú tunnuna og borgar ei meir.

Þrír ættliðir

Efsta myndin er af Sólveigu með Ronju sem er heimiliskötturinn á Grandavegi (Guðrún, Nonni og co) en hún var einmitt fengin í fóstur frá Torfastöðum. Myndin í miðjunni er af mömmu Ronju sem er reyndar aftur kettlingafull! Neðsta myndin er síðan af ömmu Ronju sem er, jú reyndar, einnig kettlingafull! Ef við létum undan þrýstingi krakkana og fengjum kettling frá ömmunni þá væri hann móðurbróðir/systir Ronju!

Vor

Á Torfastöðum er mikið af hestum og fæddist þetta "bleik-álótta" folald fyrir einungis þremur dögum!

Torfastaðir

Við skruppum að Torfastöðum í Biskupstungum í dag til að velja endanlega sumarbústaðaland. Hér sést glitta í Snæfríði og Sindra sem hafa komið sér vel fyrir, þar sem við ætlum að byggja, og njóta útsýnisins.

28.04.2007

Leeds United féll í C deild í Englandi í fyrsta skipti í 88 ára sögu félagsins. Mikill grátur í Yorkshire á laugardag en þetta er vonandi endapúnkturinn á lélegri stjórnun félagsins. Leeds er félag sem getur risið hratt úr öskunni eins og fuglinn Fönix og spái ég því að liðið fari upp í úrvalsdeildina á tveimur árum. Góðar stundir!

Hvaða ar er þetta?

Árið er XXX og er mér minnistætt fyrir að Elvis Prestley lést, reyndar á afmælisdaginn minn! Minni athygli vakti að annar maður með sama afmælisdag og Elvis var á hátindi sköpunar. David Bowie aðstoðaði Igga Pop með Idiot og Lust For Life og gaf sjálfur út Low og Heroes, með aðstoð Brian Eno. Þessar plötur seldust ekki eins vel og fyrri plötur Bowie og sérstaklega var lítill veltuhraði á fyrrnefndu plötunni sem bar nafn með réttu!

Vinsælast á þessum tíma var Leo Sayer, Fleetwood Mac (ágætir), Linda Ronstadt, Bee Gees og Andy Gibb. Það er reyndar ósanngjarnt að gefa í skyn að ekkert merkilegt hafi verið gefið út á þessu ári því Sex Pistols gáfu Never Mind The Bollocks (pönkið að springa út), Stranglerar gáfu út No More Heroes og Talking Heads gáfu út smáskífuna Psycho Killer. Aftur að Bowie, þessar plötur eru í dag klassískar og hafa staðist tímans tönn. Heroes lagið er eitt besta popular music lag sögunnar eins og meðfylgjandi dæmi sýnir. Ég veit ekki hvort þetta verður leikið eftir, svei mér þá :-) Myndbandið er einfalt og elegant í stíl við lagið.

http://www.youtube.com/watch?v=1rrbbAauVhI&mode=related&search=

5 stig fyrir að vita það eftir fyrstu setningu
3 stig fyrir að vita það eftir fyrstu málsgrein
1 stig fyrir að vita það eftir aðra málsgrein

Verðlaun eru kaffi og með því í Brasserí Hrísrimi

Dauðans alvara

Þegar ég stóð í röð við kassann í Hagkaup um daginn dundaði ég mér við að skoða forsíður og fyrirsagnir á glanstímaritunum. Svona til að drepa tímann. Svona til að geta allavega þóst vera með á nótunum um hver sé með hverjum.

Eitt tímaritið auglýsti viðtal við stúlku sem var illa farin af anorexiu. Fyrirsögnin var hádramatísk og með stríðsletri, eitthvað í líkingu við "í klóm átröskunar" eða "nær dauða en lífi vengna lystarstols" eða jafnvel eitthvað enn dramatískara. Enda háalvarlegt umfjöllunarefni.

Undir dramatísku stríðsfyrirsögninni var hinsvegar mynd af gullfallegri stúlku sem beinlínis geislaði af heilbrigði og hamingju. Jú, hún var mjó, en alls ekki "bíaframjó". Bara svona fyrirsætumjó. Glansandi hár, en ekki matt og líflaust anorexíuhár. Geislandi bros út að eyrum en enginn brunninn tannglerungur vegna búlimíuuppkasta. Þetta með "nær dauða en lífi" varð einhvernveginn ekki neitt svaka hræðilegt með þessa fallegu og heilbrigðu og hamingjusömu stúlku í bakgrunninum. Smá svelti til að taka aukakílóin af varð ekkert rosa fráhrindandi tilhugsun, þarna við kassann í Hagkaup. Þökk sé fótósjopp.

Ég held að í hvert einasta sinn sem ég fer í klippingu þá les ég svona viðtal og öll eru þau myndskreytt og fótósjoppuð á sama hátt. Heilbrigði, hamingja og fegurð. Svo flettir maður á næstu blaðsíðu og þar er fjallað um nýjasta skyndimegrunarkúrinn fyrir sumarið. "Að komast í bikíníform á 3 vikum". Eða eitthvað álíka.

Myndir af mjóum fallegum og brosandi stelpum, selja tímarit.
Stríðsfyrirsagnir um hræðilega mannlega harmleiki, selja tímarit.
Þegar þetta tvennt fer saman, þá er von á virkilega góðri sölu.

Ég keypti ekki blaðið.

Mika

Snæfríður og Sindri hafa nú siglt framúr foreldrum sínum varðandi netið. Þau skauta á netinu og finna margt skemmtilegt og Youtube er vinsæll vettvangur í dag. Mika er í miklu uppáhaldi hjá krökkunum og spila þau Grace Kelly, Lollipop og Relax í gríð og erg. Mika er mjög skemmtilegur og hafa allir í fjölskyldunni gaman að honum. Hér fylgir með sýnishorn af tónleikaútgáfu af Relax
(http://www.youtube.com/watch?v=_UJIbZxQs0A)

Hvað er í matinn?

Lengi vel gengu allir ungbarnaleikir Sólveigar út á það að hrista dót og naga dót. Svo fór hún að þroskast meira og byrjaði að lemja saman dóti og henda dóti í gólfið (datt?). Svo kom stigið þar sem hún ýtti öllu dóti á undan sér um gólfið.

Núna er "setja ofaní" tímabilið í hámarki. Allt dót þarf að fara ofaní eitthvað annað dót. Svo situr hún mjög verkfræðingsleg á svipinn og brasar við að koma ferköntuðum kubb ofan í hringlaga dollu. Gjarnan finn ég litla bíla eða kubba ofan í skónum mínum, það þarf líka að setja eitthvað ofaní þá.

Það er líka mjög vinsælt hjá Sólveigu að setja sjálfa sig inní eða ofan í eitthvað sem er stærra en hún. Hún treður sér ofan í körfu, hún sest inn í skáp og lokar á eftir sér, hún sest ofan á steikarpönnu.

Göngugarpur

Þagar Sólveig tók fyrstu skrefin sína 9 mánaða á Kanarí þá var ég handviss um að þau væru bara tilviljun, það myndi líða langur tími þar til hún færi að labba. "Hún Sólveig er nefnilega svo róleg og svo varkár, hún fer ekki að labba nærri því strax". Ég var jafn handviss um þetta daginn eftir, þótt hún tæki nokkur skref þann daginn líka. Og líka daginn þar á eftir.

En Sólveig rólega og varkára var bara að æfa sig í að labba á sinn rólega og varkára hátt. Hún tók sér góðan tíma í að æfa sig að taka örfá skref, svo æfði hún sig vel og vandlega í að labba aðeins fleiri skref. Og helst byrjaði hún á að líta í kring um sig og gá hvort það væri ekki örugglega einhver að horfa - það er nefnilega miklu skemmtilegra að labba ef það er klapplið.

Fljótlega breyttust skrefin örfáu og aðeins fleiri skref í smáspöl og rétt fyrir 10 mánaða afmælisdaginn sinn var hún farin að labba allra sinna ferða innanhúss. Voða montin með sig að sjálfsögðu.

Um páskana fékk hún að æfa sig að labba í húsinu hjá afa og ömmu á Akureyri, þar er nefnilega svo gaman að labba "hringinn".

Rökrétt næsta skref var svo að drífa sig í fjallgöngu. Árleg páskafjallganga fjölskyldunnar upp á Fálkafell fór sko ekki framhjá litla göngugarpinum.

Jæja....

... nú er ég búin að vera löt að blogga.

fussumsvei!

Kústarnir

Til hamingju með Íslandsmeistaratitilinn í Krullu Afi Gunnar!

Supersize me

Munið þið eftir því þegar stóru gosflöskurnar komu fyrst? Stóru einslítra glerflöskurnar? Maður var bara alveg gáttaður, vóó, ótrúlega mikið af gosi. Fram að því höfðu stærstu gosdraumar manns rúmast í einni lítilli kók eða appelsín - drukkið í gegn um gosblautt lakkrísrör - mmmmmm.... Og ég man eftir því þegar pabbi kom fyrst heim með stórar gosflöskur, eina stóra kók og eina stóra appelsín. Okkur krökkunum fannst við svoleiðis veltast um í vellystingum. Ég held samt að þessi gosskammtur hafi dugað fimm manna fjölskyldu bæði yfir jól og áramót.

Núna þarf meira til að ganga fram af manni heldur en tveir lítrar af gosi. Allt er orðið stærra. Súkkulaðistykkin eru orðin stærri. Ef maður kaupir sér prins póló fær maður XXL Prins póló, nema maður biðji sérstaklega um lítið. Mars og snickers hafa líka stækkað, lakkrísdraumur og rís súkkulaði í upprunalegri stærð er bara eins og fyrir dverga, og þristurinn- hann hefur allavega tvöfaldast í stærð. Við höfðum nóg, en núna höfum við allt of mikið. Við vorum vel nærð, núna erum við ofalin. Ameríski draumurinn. Stórfyrirtækin græða á tá og fingri, en offeitur og vansæll almúginn heldur áfram að kaupa og kaupa.

Munið þið eftir myndinni þar sem gaurinn át frá sér heilsuna á McDonalds. Alltaf þegar hann var spurður hvort hann vildi fá supersize skammt þurfti hann að þiggja það - og klára matinn sinn. Þannig erum við. Ef okkur er boðin stækkun þá þiggjum við hana, jafnvel þótt við séum ekkert svöng, jafvel þótt við séum offitusjúklingar. Í Straumsvík er álver. Má bjóða ykkur þrefaldan skammt? Já, takk. Jafnvel þótt engan vanti vinnu? Já, takk! Jafnvel þótt stóriðjuframkvæmdirnar séu að hrekja hátækniiðnaðinn úr landi? Já, takk! Jafnvel þótt afborganir af húsnæðislánunum okkar hækki? Já takk!!! Jafnvel þótt loftmengun aukist? Já, takk, takk, takk!!!

Eini munurinn er að á McDonalds getur maður afþakkað risamáltíðina og keypt sér lítinn borgara ef maður vill. Í Hafnarfirði er fólki hótað að ef það éti ekki allan skammtinn sinn af risaborgara, risafrönskum og risakóki, þá verði sjoppunni bara lokað og enginn fái nokkurn tímann aftur að éta.

Ekki gleyma.....

http://framtidarlandid.is/

Kjúklingabauna pottréttur

Hráefni:
2,5 dl kjúklingabaunir
400 g kjúklingur
1 laukur
1 rauðlaukur
4 stk hvítlauksrif
3 gulrætur
3 kartöflur í litlum bitum
1,5 dl apríkósur
1 dós hakkaðir tómatar
1,5 dl eplasafi
1 msk hnetusmjör
1 kjúklingateningur og vatn
Kryddað eftir smekk með cummin, engifer, salt og pipar


Aðferð:
1. Baunirnar lagðar í bleyti yfir nótt. Svo soðnar í um 1 klst.
2. Steikja lauk, hvítlauk, gulrætur og kjúkling í olíu
3. Bæta kartöflum, apríkósum, tómötum, hnetusmjöri, eplasafa, tómötum og kjúklingasoði útí. Krydda eftir smekk og láta sjóða í 20 mín.
4. Baununum blandað útí og látið sjóða í 5-10 mín.
5. Borið fram með hýðishrísgrjónum, salati og brauði.

ATH: Pabbi, þetta verður ekki í matinn á föstudaginn ;-)

Nýtt leikrit: "Ungbarnaeftirlitið"

Leiksviðið: Stórt, hlýlegt og vel búið herbergi á heilsugæslustöð. Stór rugguhestur á miðju gólfi, barnaleikföng í einu horni og barnamyndir á veggjum. Úti í einu horninu er skrifborð með tölvu og þar situr hvítklæddur hjúkrunarfræðingur. Við hliðina á skrifborðinu er barnavigt og skiptiborð með áföstu málbandi.

1. Þáttur
Móðir: Kemur inn í stofuna með barn á handleggnum.
Hjúkrunarfræðingur: "Hvernig gengur?"
Móðir: "Vel"
Hjúkrunarfræðingur: Flettir upp í tölvunni og skrifar eitthvað inn.
Móðir: Sest í stól
Barn: Stendur hjá móður sinni og gengur óstyrkum skrefum í átt að rugguhestinum

2. Þáttur
Barn: Hefur tekist að ganga að rugguhestinum og stendur nú þar og ruggar hestinum fram og til baka og skríkir hátt.
Hjúkrunarfræðingur: "Er hún farin að geta setið óstudd úti á gólfi einhverja stund".
Móðir: Hikar aðeins.... "Já, já. Hún er að byrja að labba".
Hjúkrunarfræðingur: Merkir við í tölvunni. "Er hún farin að skríða eitthvað um? "
Móðir: "Ha? jújú, fyrir löngu.
Barn: Byrjað að klifra upp á rugguhestinn og hefur tekist að koma öðrum fætinum upp á hann.
Hjúkrunarfræðingur: Merkir við í tölvunni. "Getur hún togað sig upp í standandi stöðu?"
Móðir: Örlítið pirruð. "Já"
Hjúkrunarfræðingur: Enn niðursokkin í tölvuna. "Og er hún byrjuð að taka einhver skref, ganga meðfram? "
Móðir: Lítur á barn sitt sem hefur tekist að klifra upp á rugguhestinn og ruggar sér nú þar. Lítur á hjúkrunarfræðinginn sem enn fylgist spennt með spurningalistanum í tölvunni. "Já".

Kodak moment

.... en engin mynd

Sólveig litla, duglega og varkára, var í svaka stuði í gærkvöldi og lék helstu listir sýnar fyrir áhugasama áhorfendur úr fjölskyldunni. Lokasirkusatriðið hennar átti að vera sýning á því hversu dugleg hún er að standa óstudd úti á miðju gólfi, sem er kúnst sem hún er nýfarin að tileinka sér.

Augu allra beindust að henni. Mamma kom henni fyrir úti á miðju gólfi og sleppti henni. Rafmögnuð spenna í loftinu. Sólveig stóð óstudd í smá stund og allir byrjuðu að fagna og klappa. Í miðjum fagnaðarlátunum gerðist hið ótrúlega. Sólveig litla varkára, sem er rétt farin að þora að standa óstudd, gekk af stað. Fjögur hröð og örugg skref án nokkurs stuðnings, frá miðju gólfi og að næsta rúmi. Og þið getið ímyndað ykkur fagnaðarlætin. Já, sú kann að koma á óvart.

En enginn myndavél var við hendina.

Dýragarðsferð

Hér á eyjunni Fuerteventura er ekki margt að sjá. Eyjan er í raun ekkert annað en endalaus eyðimörk og eyðimerkurfjöll. Ekki ósvipað hálendi Íslands - ef maður horfir með því auganu. Litlu fjallaorpin eru mjög lítil, bara 10 hús eða svo, og ekkert kaffihús eða veitingahús. Bara kofar. Strandbæirnir stækka hins vegar með hverjum deginum og verða sífellt glæsilegri. Bærinn sem við erum, Caleta de Fuste, var bara 10 húsa þorp fyrir örfáum árum og stækkar mjög hratt.

Á eyjunni leynist hins vegar frábær dýragarður. Inngangurinn er lítill og borulegur og erfitt að rata um litla og krókótta stíga garðsins. Enginn commercial hringferð í boði nei. En upplifunin er æði. Næstum eins og að vera komin í alvöru hitabeltisfrumskóg. Löbbum inn í risastórt búr og þræðum þröngan stíg á meðan skrautlegir hitabeltisfuglar fljúga frjálsir í kring um okkur.

Næst tekur við krókódílasýning, svo páfagaukasýning, svo hálftíma fjallaferð á úlfaldabaki, svo heimsókn auglitis til auglitis við gíraffana. Og fullt af fleiri dýrum. Gott og gaman að sjá hversu vel er búið að dýrunum í þessum garði.

Nýgift!

Í dag fórum við til sýslumanns, settum upp hringa og sögðum já.
Athöfnin var hátíðleg og látlaus og Snæfríður, Sindri og Sólveig voru viðstödd.

Eftir borgaralegan brúðkaupsdag, tökum við stefnuna á konunglega hveitibrauðsdaga.

Skákfréttir

Snæfríður er komin í B-sveit Rimaskóla í skák. Skáksveit þessi státar af gríðarlega öflugum skákmönnum sem flestir eru bekkjarbræður Snæfríðar og teljast bestu skákmenn landsins í sínum aldursflokki. Það er því vel af sér vikið hjá henni að komast í þessa sveit. Á síðasta föstudag unnu þau til silfurverðlauna á grunnskólamóti í skák. Gullverðlaunin fékk A-sveit Rimaskóla og munaði aðeins einu stigi á sveitunum.



Sindri stefnir líka í að verða góður skákmaður. Hann tók þátt í sínu fyrsta skákmóti núna um helgina, Risapizzuskákmótinu og var þar yngsti keppandinn. Hann stóð sig frábærlega vel, en á eftir að læra betur að máta. Eins og er, einbeitir hann sér að því hreinsa borðið alveg áður en hann byrjar að máta. Í síðustu skákinni var hann langt kominn með að útrýma andstæðingnum auk þess sem hann var búinn að vinna sér inn 2 auka drottningar og byrjaður að skáka á kónginn þegar hann féll naumlega á tíma og tapaði þar með skákinni. En hann fór ekki tómhentur heim, vann nýjasta geisladisk Jóhanns Helgasonar ;-)

Fróðleikur úr draumalandi Andra Snæs

Súrálsvinnsla er einn sóðalegasti iðnaður heims því eitraður úrgangur er helmingur framleiðslunnar. Álbræðsla er orkufrek og mengandi. En ál er ódýrt og ál er til margra hluta nytsamlegt.

En af hverju er ál ódýrt? Jú, vegna þess að það er ódýrt í framleiðslu. Við Íslendingar leggjum okkar af mörkum með því að bjóða rafmagn á útsöluverði til álfyrirtækjanna. Annars væri ál ekki svona ódýrt. Ál er í beinni samkeppni við önnur efni s.s. stál, gler, pappír, pappa og plast. Oft hefur ál vinninginn vegna eiginleika efnisins, oft hefur ál vinninginn því það er ódýrast.

Um 20% af álframleiðslu heimsins fara í einnota umbúðir, s.s. dósir og álbakka. Árið 2004 hentu Bandaríkjamenn 1,2 milljónum einnota umbúða á haugana. Það er nær fjórföld ársframleiðsla álversins í Reyðarfirði. Ál er ódýrt, það kostar ekkert að henda því í ruslið. Í Bandaríkjunum er ekki skilagjald á áldósir, álframleiðendur vinna gegn því. Það myndi draga úr gróða álfyrirtækjanna. Á einu ári henda Bandaríkjamenn fjórum starfsárum álversins á Reyðarfirði á haugana. Ætli skilagjald á dósir hefði gert Kárahnjúkavirkjun óþarfa?

"Umhverfisvæna" rafknúna álbræðslan á Íslandi veldur því að það kostar ekkert að henda áli. Álframleiðendur hagnast og halda áfram að vinna gegn skilagjaldi á dósum.

Framkvæmdir....

Ég er að hugsa um að færa lögheimilið mitt í BYKO. Alla vega líður mér eins og ég sé búsett þar.

Rauða leðjan

Jamaika

Á sólríku Jamaíku er mikið af rauðum jarðvegi sem kallast báxít. Úr báxítinu er unnið súrál sem er flutt til Íslands, þar sem "vistvæn og endurnýtanleg" orka er notuð til að vinna úr því ál. Álklumparnir eru svo fluttir frá Íslandi út um allan heim og búnir til úr því bílar, flugvélar, áldósir, álpappír ofl. Við viljum ekki lifa í heimi án áls. Ál er frábært - hreint og náttúruvænt.

En bíðið nú við, 4 tonn af jarðvegi gera 2 tonn af súráli sem gera 1 tonn af nýtanlegu áli? Hvað verður um hin 3 tonnin?

Eftir að 4 tonn af báxíti hafa verið skoluð upp úr vítissóda til að framleiða súrál, sitja eftir 2 tonn af rauðri leðju. Basískri og hættulegri leðju. Þessari leðju er safnað í tjarnir og uppistöðulón, þar sem hún smám saman mengar grunnvatn, stöðuvötn og drykkjarvatn. Hreint drykkjarvatn á jamaíka er orðið af skornum skammti og margvísleg heilsufarsvandamál manna og skepnudauði eru rakin til þessarar mengunar. Núna eru jamaíkabúar farnir að spyrna við fótum gegn súrálsvinnslu í landinu.

Vinnsla súráls úr báxíti er orkufrek og Íslendingar eiga nóg af orku. Árið 2003 unnu iðnaðarráðuneytið og landsvirkjun að undirbúningi súrálsverksmiðju á Íslandi. Allir vildu fá þessa lyftistöng í sitt sveitarfélag og kom m.a. til greina að setja verksmiðjuna niður við ósa Laxár í Aðaldal. Verksmiðjan átti að skapa fjölmörg ný störf. Ekkert var rætt um þær 2 milljónir tonna af eitraðri rauðri leðju sem óhjákvæmilega myndu verða til og hvert ætti að setja hana. 2 milljónir tonna er 15 sinnum meira magn en það rusl sem berst til Sorpu á einu ári.

Sem betur fer varð ekkert úr þessum framkvæmdum. Allavega í bili. Óvíst hvaða stóriðjudrauma ríkisstjórnina dreymir á morgun.

Hrollvekjandi staðreyndir úr Draumalandi Andra Snæs Magnasonar.

Súrrealísk fullkomnun

Ég hef alla tíð verið heilluð af júróvisjón keppninni. Samt er ég ekki hommi og ekki aðdáandi glimmerbúninga og samhæfðra dansatriða. Nei, það sem ég fíla við júróvisjón er ehemm... tónlistin. Og núna er ég ekki að plata. Já, í alvöru. Mér finnst ótrúlega gaman að hlusta á júróvisjónlög. Það er eitthvað sjarmerandi við það að hlusta á lög sem hafa verið vandlega valin til að vera fulltrúar og stolt hvers lands og þjóðar. Austuríkismenn með jóðl, Þjóðverjar með gleðipopp í lederhosen, tyrknesk þokkadís með djúpa söngrödd og seiðandi þjóðlagaundirtón, bretar með léttpopp, brosandi danir með ligeglad sveiflu, Malta með þrusuvel sungið ofurvæmið lag, og Íslendingar... já... íslendingar. Tilbúnir að sigra heiminn.

Mörgum hefur þótt þessi júróvisjónlaga áhugi minn undarlegur. Það er í lagi að hafa gaman að júróvisjón til að halda gott partí, það er í lagi að hafa gaman að stemmningunni í kring um þetta, mjög fínt að fylgjast bara með stigagjöfinni - en þeim sem finnast júróvisjónlögin algjört æði - þeir eru skrýtnir. Þeir eru plebbar.

En ég er vön því að hafa skrýtinn tónlistarsmekk. Allt frá því í grunnskóla þegar ég fór að hlusta á U2, Smiths og Dire Straits í stað þess að hlusta á Modern talking og Milli Vanilli. Svo hlustaði ég á Cure, Sykurmolana, Pixies og Nirvana á sama tíma og ég var á kafi í Tchaikovsky og Grieg og allt þetta rann ljúflega inn um eyru mín um leið og ég rúllaði júróvisjónkeppninni frá árinu áður í gegn um vídeótækið.

En þetta varð fyrst skrýtið þegar ég byrjaði ég að vinna með Bjössa slöngu í garðslættinum. Þá var ég byrjuð að hlusta á djass og blús og hann kynnti mig fyrir Sex pistols, Dead Kennedies, Clash og S/h Draumi. Og ég smitaðist. Í hönd fór þungbær tími fyrir foreldra mína og vini. Mér tókst að eignast allt útgefið efni Dr. Gunna með S/h draumi, ásamt fjöldanum öllum af kassettum sem Doktorinn gaf út með eigin efni og alls konar neðanjarðarbílskúrsböndum. Komst meiraðsegja á tvenna tónleika með S/h draumi áður en þeir lögðu upp laupana. Síðan þá hef ég alla tíð borið gríðarlega virðingu fyrir doktornum og verið í óformlegum aðdáendaklúbbi hans.

Þið getið því ekki ímyndað ykkur hversu ólýsanlega mikið það gladdi mig síðasta laugardagskvöld að upplifa þá óvæntu ánægju að hafa lag Dr. Gunna í undankeppni júróvisjón. Og svona flott sungið og performað hjá Heiðu. Þetta hefði einungis getað orðið fullkomara ef í laginu hefði verið klarínettsóló eftir Grieg flutt af Benny Goodman, Anthony vinur minn(and the Johnsons) hefði sungið bakraddir og Kim Deal spilað á bassann. Oh, þá gæti ég dáið hamingjusöm. Súrrealísk fullkomnun.

Í vikulokin

Strákarnir okkar púnkteruðu í lokin og áttunda sætið er niðurstaðan þegar sentimetra munaði að þeir spiluðu um verðlaunasæti. Átrúnaðargoð okkar KA-manna, Alli Gísla, sagði um daginn að liðið hefði ekki nóga hæð. Í dag segir hann að það hafi vantað meiri breidd. Ég hugsa að það hafi e.t.v. líka vantað meiri dýpt :-)

Íslensku bókmenntaverðlaunin voru afhent í gær og gott til þess að vita að Andri Snær fékk verðlaun fyrir Draumalandið. Bókin frábær og verðlaunin vekja aftur athygli á baráttunni gegn stóriðju og álbrjálæðinu. Við Íslendingar teljum að við séum svo fá að við getum hagað okkur eins og okkur sýnist!

Verðlaunaveitingar eru alltaf umdeildar en einhvernveginn ber maður meiri virðingu fyrir bókmenntaverðlaununum en tónlistarverðlaununum. Það hefur tekist einstaklega illa til við val í tónlistinni og t.d. er ekki mikið varið í marga af þeim sem fengu verðlaun í ár.

RUV skipti um fréttastef í vikunni sem er svipað og að Manchester United hætti að spila í rauðu og færi í röndótt af því að það væri "nútímalegt og lifandi" eins og RUV menn segja.

Lóla er byrjuð í fimleikum eins og fram hefur komið og undirritaður í Pilates ásamt fjórtán öðrum kellingum! Ég hafði heyrt nokkra karlmenn tala um að þeir væru í Pilates en alltaf fylgdi með útskýring (afsökun). Menn voru slæmir í baki, jafna sig af meiðslum o.s.frv. Mín afsökun eru meiðsli í öxl og liðþófavandamál í báðum hnjám :-) Annars eru allir léttir í rimanum eftir lasleika síðustu viku og áframhaldandi niðurlægingu einhvers merkasta fótboltafélags Englands, Leeds United. Góðar stundir.

Fimleikahetjur

Ó vá, ótrúlega gaman! Við systurnar skelltum okkur á fimleikaæfingu í Mosó og gjörsamlega fórum á kostum. Handahlaup og arabastökk - pís of keik, eða alla vega leið okkur þannig. Fórum bara beint í heiljarstökkin - bæði á loftdýnu og trampolíni, og það var ótrúlega góð stemning í hópnum - mikið hlegið og klappað.

Við erum ótrúlega hressar eftir æfinguna og ætlum okkur mikla sigra á fimleikasviðinu. Sjáum til samt hversu hressar við verðum í fyrramálið þegar harðsperrurnar og gamla gigtin láta á sér kræla. En við mætum samt pottþétt næst.
Þetta var svooo gaman.

p.s. myndin var ekki tekin á æfingunni í mosó.

7 mánaða og einnar viku gömul - fyrsta orðið

Já, ég veit, mánaðargömul frétt. Don't shoot. En jæja,

Rétt fyrir áramótin sat Sólveig við matarborðið hjá afa og ömmu í Mánahlíð og sagði hátt og ákveðið: "mamm-mamm", sem þýðir augljóslega namm-namm. Þetta var frekar viðeigandi fyrir stað og stund, og er hún ekki sú eina sem hefur fyllst matarást við borðið í Mánahlíð.

Síðan þá hefur Sólveig ekki séð ástæðu til að bæta við orðaforðann sinn, en talar mikið um "mamm-mamm". Fljótlega eftir að hún vaknar á morgnana byrjar hún að tala um "mamm-mamm" og segir þessi orð með miklum tilþrifum og innlifun þegar hún sér grautardiskinn sinn við matarborðið. Og í hvert sinn sem einhver á heimilinu sést hafa eitthvað matarkyns um hönd, kemur Sólveig litla skríðandi, horfir á mann löngunaraugum... mamm-mamm?.

Uppáhalds "mamm-mamm" eru maukaðar kartöflur með gulrótum og brokkolí og lambakjöti. Svo eru bananabitar, brauð og hafragrautur með eplum líka mjög mikið "mamm-mamm". Og matarkex, vúhú, algjört "mamm-mamm".

Meiri flensa....

Sindri vaknaði í morgun með 41 stiga hita, beinverki, hálsbólgu og hósta.
Sólveig náði 40 stiga hita í dag og er með nefrennsli og hósta.

Ég er að hressast, er enn með hitavellu og hósta en alveg fótafær.

Hér er panodil á matseðlinum í morgunmat, hádegismat, kaffitíma og kvöldmat - og jafnvel oftar ef þörf er á. Með hverri töflu sem við sporðrennum aukast líkurnar verulega á að við fáum okkur öll flensusprautuna á næsta ári.

Annars er bara allt gott að frétta.

Flensan er komin - ójá

Við Sólveig vöknuðum fyrir norðan á sunnudagsmorguninn alveg eldhressar og sprækar. Eftir því sem leið á morguninn fór ég að finna fyrir smá hálsbólgu, en þar sem ég var ekki neitt kvefuð og ekkert slöpp drifum við okkur í að hitta Glerárskólapæjurnar Línu og Elvu og litlu stelpurnar þeirra, Ulomu, Chisome og Sigrúnu. Það var auðvitað rosalega gaman hjá okkur, en um hádegið þurfti ég að drífa mig af stað og sækja Sindra og Snæfríði til afa og ömmu í Mánahlíð svo við myndum ná fluginu okkar klukkan eitt. Einar ætlaði að keyra suður einum degi síðar svo hann myndi ná að vinna meira í Furulundinum. Á leiðinni út á flugvöll byrjaði ég að finna fyrir slappleika og beinverkjum.

Þegar við lentum í Reykjavík var ég orðin fárveik, og drulluslöpp. Ég ræsti út Lilju barnapíu til að taka á móti krökkunum svo ég gæti lagt mig heima í 2 tíma og látið mér batna. Ég varð hins vegar bara veikari og veikari, með háan hita og beinverki dauðans og komst varla framúr rúminu. Einar kom svo með flugi um klukkan sex til að bjarga börnunum frá vanrækslu móður sinnar. Núna, um sólarhring síðar er ég komin yfir það versta og er ekki lengur alveg rúmliggjandi. Hrikalegt mál og hundleiðinlegt.

Norðurferð

Við vorum fyrir norðan um helgina í góðu yfirlæti, ótrúlega gott skíðafæri í Hlíðarfjalli. Snæfríður er orðin mjög góð á skíðum, hún fór með Ara Páli og Kalla á föstudaginn í fjarkann og skemmti sér mjög vel. Svo fóru Snæfríður, Ari og Sindri í skíðaskólann á laugardagsmorgun, en henni fannst hann alltof léttur og algjörlega fyrir neðan sína virðingu ;-) Sindri skemmti sér hins vegar konunglega í skíðaskólanum, og var alveg fullur sjálfstrausts þegar ég fór með hann í fjarkann eftir hádegið. Hann lét sig bara gossa niður brekkuna á fullri ferð - tómt vesen að standa í þessu leiðinda svigi, og endaði auðvitað með því að að kútveltast um í mjúkum púðursnjónum. Eftir það svigaði hann mjög samviskusamlega niður allar brekkur.

Einar, Aggi og Travis fóru á kostum í niðurrifsstarfsemi í íbúðinni í Furulundi alla helgina. Mér skilst að nær ekkert standi eftir, jú reyndar útveggirnir. Kalli lagði þeim lið eitt kvöldið - enda vanur maður. Svo er bara að sjá hvernig gengur að byggja upp aftur.

Einar hefur núna lokið 16 ára starfsferli sínum hjá Íslandsbanka - Glitni og tekur við nýju starfi hjá Kaupþingi eftir 2 mánuði. Þangað til fáum við Sólveig að hafa hann svolítið heima hjá okkur á daginn, og svo mun hann sýna einhverja iðnaðarmannatakta fyrir norðan.

Farmkvæmdir og breytingar...

... er þema ársins 2007.

Gæti verið verra. Iðjuleysi og stöðnun er til dæmis mjög óspennandi þema.

Í vikulokin

Sælt veri fólkið

Nú hef ég verið heima undanfarið og fengið tækifæri til að kynnast liðinu nánar. Ég hef verið í fjórða sæti hjá Sólveigu af fjölskyldumeðlimunum en vonandi stendur það til bóta á næstunni. Ég hef einnig haft meiri tíma en venjulega til að lesa og grúska og mæli með eftirtöldu í vikulokin:

Ljóðabók sem ég gaf Lólu í afmælisgjöf eftir Ingunni Snæland sem heitir Guðlausir menn - Hugleiðingar um jökulvatn og ást. Ég les yfirleitt ekki ljóð, nema þá ljóð Jóa frænda! en þetta er eðal bók. Lóla var mjög ánægð :-)

Viltu vinna milljarð eftir Vikas Swarup. Sá sem skrifar bókina er Indverskur diplómat og er þetta fyrsta bók hans. Þegar ég byrjaði að leita að bókum til að gefa Lólu í jóla- og afmælisgjöf hvarflaði ekki að mér að líta á þessa bók. Titillinn er frekar fráhrindandi og hélt ég að um væri að ræða eitthvað ómerkilegt efni tengt viltu vinna milljón á stöð tvö. Ég kveikti svo á perunni eftir að hún fékk einhver verðlaun rétt fyrir jól og keypti hana. Bókin er skemmtileg, fróðleg, fyndin, svona eitt allsherjar ævintýri. Nú svo var Lóla aftur voða ánægð :-)

Stuttur en skemmtilegur pistill Eiríks Guðmundssonar í tilefni af afmæli David Bowie´s í byrjun vikunnar. http://dagskra.ruv.is/streaming/ras1/?file=4314850

góðar stundir

Í vikulokin

Það mannvirki sem sést best utan úr geimnum...

.... eru sorphaugar New York borgar.

A hverjum 100 fullum innkaupapokum sem þið berið inn á heimili ykkar, þá haldið þið á 80 fullum innkaupapokum út í tunnu.

Boðorðin 3 eru:
1. Minnkum sóun
2. Endurnýtum
3. Endurvinnum

Úlfur Anthony Heafield 2ja ara!

Úlfur Anthony Heafield 2ja ara!

Ég kynntist Úlfi fyrir sléttum tveimur árum, klukkutíma eftir fæðingu hans. Hann er auðvitað snillingur eins og öll önnur afmælisbörn sem ná að komast á þessa síðu. Úlfur er duglegur strákur og gefur eldri krökkum ekkert eftir. Hann er áhugasamur að tala við frændfólk sitt í síma en vill helst tala við Snasussuss og Sinda (Snæfríði og Sindra) á þessu heimili. Allir snillingar hafa veikleika og hans er að telja að Einar frændi sé amma Íja þegar hann talar við hann í síma, iðulega! úlfur er sagður feiminn á leikskólanum en með sínu fólki vill hann vera í sviðsljósinu og lætur í sér heyra. Úlfur er flínkur með bolta og mikill áhugamaður um dans, byrjaði snemma að dilla sér er hann heyrði tónlist og á sennilega eftir að láta að sér kveða á þessum vettvangi. Við komumst ekki norður í afmælið hans en sendum okkur bestu kveðjur úr Hrísrimanum.

Scott Walker er sextíu og fjögra í dag!

Scott er snillingur sem á sér engan líka. Röddin einstök, maðurinn algjör drama queen eins og Lóla segir, óhefðbundnir textar, lögin áhrifarík og sjaldan í poppútsetningum. Maðurinn heitir Noel Scott Engel og fæddist 1943 í Ohio í Bandaríkjunum en flutti snemma til Bretlands og sló í gegn með tveimur öðrum félögum sínum sem The Walker Brothers upp úr miðjum sjöunda áratugnum. Þið munið kannski ekki eftir þeim en það liggja mörg klassísk verk eftir þá eins og The sun ain’t gonna shine Anymore og Make it easy on yourself. Sólóferill hans hófst um 1967 og var hann mjög vinsæll fram til 1970 en eftir frekar slæma dóma fyrir Scott 4 (ekki mjög frumleg nöfn á fyrstu fjórum sólóplötunum!) sem þótti of þung dró hann sig í hlé og hefur hann ekki notið almannahylli síðan. Scott er einrænn og gefur yfirleitt ekki kost á viðtölum. Hann hefur ekki verið afkastamikill og hafa einungis komið út 3 plötur frá honum síðustu 10 árin. Það breytir því þó ekki að eftir hann liggur töluvert af mjög sérstöku og skemmtilegu efni og hann hefur haft mikil áhrif á t.d. David Bowie, Nick Cave, Radiohead, Marc Almond, Jarvis Cocker, Anthony and the Johnssons og Bono. Hann getur verið tormeltur í byrjun en hann launar þeim ríkulega sem nenna að hlusta á hann í gegn. Hann fer oft á ystu brún og hallar ískyggilega nálægt því að vera hallærislegur eða hlægilegur en snilldin er einungis svona mikil að hann getur leyft sér það! Eða er hann bara gaga?

David Robert Jones sextugur

Ég man fyrst eftir að hafa heyrt í DB þegar ég er 5-6 ára og heyrði “Life on Mars” og “Starman” í útvarpinu. Það var eitthvað heillandi við þessa tónlist en ég átti nú einungis eina plötu á þessum árum (’74) og það var smáskífan “Seasons in the Sun” með Terry Jacks:

“Goodbye to you my trusted friend
We've known each other since we were nine or ten
Together we climbed hills and trees
Learned of love and A B C's
Skinned our hearts and skinned our knees” …

(http://www.geocities.com/bjaes.geo/lyrics/seasons.htm) – endilega hlustið á þessa útgáfu.

Á þessum tíma var sennilega Einar Logi (5 ára) að raula Bob Dylan þannig að þið sjáið að ég var ekki mjög þroskaður tónlistarlega! Ég man ekki hvernig mér áskotnaðist þessi smáskífa en sennilega voru það mútur til að ég umbæri nýju systkinin mín Agga og Maju. Ég var hálfgildings einbirni fram að komu þeirra ’72-’73 og þetta hefur áreiðanlega reynt töluvert á mig.

Segir nú ekki af kynnum mínum af DB fyrr en um jólin 1977 er Ingvar bróðir fékk “Heroes” í jólagjöf frá systrum sínum í Reykjavík. Ingvar og hans vinir hlustuðu mikið á tónlist og ég hékk oft yfir þeim og drakk í mig þá tónlist sem þeir hlustuðu á, á meðan þeir drukku eitthvað annað!

Ingvar hlustaði svolítið á DB og var reyndar stundum líkt við hann, báðir mjög grannir, með há kinnbein og Ingvar klippti sig a la Ziggy Stardust án þess þó að lita hárið appelsínugult. Ingvari líkaði þó “Heroes” platan ekki allskostar og fannst hún furðuleg og þung, B-hliðin er m.a. “instrumental”. Bowie hafði þarna sagt skilið við glysrokkið og var að prófa sig áfram í raftónlist með Brian Eno. Ég reyndi að hlusta á plötuna og fannst A-hliðin góð og hreifst mjög af titillaginu – auðvitað :-)

Nú líða nokkur ár og það er ekki fyrr en eftir útgáfu “Scary Monsters” ’80 sem ég fer að bera mig frekar eftir DB. Steini vinur minn sem var að umbreytast í pönkara var farinn að pæla mikið í tónlist og við hinir drógumst að þessari bylgju og fórum að leggja við hlustir. Bowie var einskonar guðfaðir margra pönkara og nýbylgjunar sem fylgdi í kjölfarið og því var mjög eðlilegt að grúska í hans tónlist á þessum tíma.

Fram að þessu skiptust flestir krakkar í kringum mig í tvo hópa; Kiss eða Queen. Ég hafði takmarkaðan áhuga á Kiss en Drottningin var í lagi. Erfitt var að komast yfir tónlist og það er ekki fyrr en ég fór að þéna sæmilega í sumarvinnunni á sambands-verksmiðjunum að ég fór að kaupa Bowie í stórum stíl, ’82-’83. Ég trúði hreinlega ekki hvernig maðurinn gat gert allar þessar frábæru plötur sem eru um margt ólíkar. Þetta er eins og með Laxnes þar sem sumir hafa haldið því fram að hann hafi ekki skrifað allar bækurnar þar sem efnistökin eru svo ólík.

Áttundi áratugurinn var eign DB en þá komu flestar af hans bestu plötum út: The man who sold the world, Hunky Dory, Ziggy Stardust, Aladdin Sane, Diamond Dogs, Young Americans, Station to Station, Low, Heroes, Lodger og að lokum Scary Monsters. Annað eins verður ekki eftir leikið og er þá mælistikan ekki fjöldi topplaga, sala platna eða fjöldi tónleikagesta. Hér er um að ræða frumlegustu, djörfustu, dularfyllstu, áhrifamestu og umfram allt skemmtilegustu plötur sem nokkur tónlistarmaður hefur gefið út.

Árin ’85-’95 voru vægast sagt erfið fyrir DB og var eins og snilligáfan hefði yfirgefið hann og er þetta tímabil sem flestir safnaðarmeðlimir vilja gleyma. Síðustu 10 ár hafa verið góð og hann hefur gefið út margar góðar skífur og fylgt þeim eftir með mjög vel heppnuðum tónleikum og hef ég náð að komast á Reykjavík ’96, Pistoia á Ítalíu ’97 og Antwerpen 03´.

I never done good things
I never done bad things
I never did anything out of the blue, woh-o-oh
Want an axe to break the ice
Wanna come down right now

Aladdin Sane sextugur

www.wulffmorgenthaler.com

Jæja, Guðrún mín...

...þú baðst um myndir - og hérna koma þær. Jól og áramót.

Dyggir lesendur Hrísrimabloggsins fá áramótakveðjur.

Það er komið nýtt ár