Jæja, Guðrún mín...

...þú baðst um myndir - og hérna koma þær. Jól og áramót.

Dyggir lesendur Hrísrimabloggsins fá áramótakveðjur.

Það er komið nýtt ár

Gamla árið kvatt

Sólveig og afi Gunnar


Kátir kokkar


Signý í snjóhúsi





Einsi kaldi


Bregðum blysum á loft

Sætar systur

Það var gaman að fá Ulomu og Chisome í heimsókn - já og auðvitað líka foreldrana Línu og Jimanze. Það gleymdist bara að taka mynd af þeim. Svona er lífið þegar fólk á börn;-)

Í Fálkafelli

Fjallgöngubörnin voru auðvitað drifin í stutta jólafjallgöngu. Gengið upp í Fálkafell og nestið borðað. Mun fljótlegra að fara niður heldur en upp.

Kaffiboð hjá Maju og Travis

Íja og Maja




Travis með jólaglaðning frá Ástralíu



Kisi í fyrirsætustellingum

Flóð

Ummerki skoðuð um flóðið sem varð þegar stíflan brast og vegurinn fór í sundur.

Lopapeysan góða frá ömmu Íju

Jóladagur

Á jóladag komu Guðrún og Nonni og Þórdís Signý og Óli og svo langamma Guðrún til okkar í smá jólaboð. Við fórum öll á kostum í SingStar og höfðum það gott. Langamma gaf Sólveigu þennan kjól í jólagjöf, en sagan sem fylgir kjólnum er sú að langamma prjónaði hann á dóttur sína, hana ömmu Þóru fyrir jah - allavega hálfri öld. Sólveig tók sig vel út í kjólnum góða.

Aðfangadagskvöld

Sólveig og jólagjöfin

Sólveig byrjaði að ganga nokkur skref um miðjan mánuðinn með því að ýta dótakassanum sínum á undan sér. Hún varð því ægilega ánægð með jólagjöfina sína sem er mátulega há og mátulega stöðug til þess að hún geti ýtt henni á undan sér.

Jobbi, Ásdís og Birkir komu í heimsókn á aðfangadag

Sólveig að "lána" Birki dótið sitt.

Sindri og Ronja

Piparkökumálun á Grandaveginum

Gleðileg jól

og farsælt komandi ár

Jolakveðja fra Hrisrimafjölskyldunni

Við sendum ykkur okkar bestu Jólakveðjur með stuttri sögu frá Dr. Gunna:

Enn átti ég eftir að kaupa nokkra pakka. Ég hætti mér því í Smáralind og taldi mig hafa valið tímann vel: um kvöldmat á virkum degi. Hélt að ég slyppi við mestu jólageðveikina, en nei nei. Hún skall á mér um leið og ég steig inn. Fólk með poka og aftur poka vafrandi um með eld í augum og froðu í munnvikinu. Yfir öllu, eins og bumbuslagari í galeiðu, söng svo mest óþolandi jólalag í heimi: Jól alla daga. Svona er þá í helvíti, hugsaði ég og íhugaði að hlaupa öskrandi út. Dró svo djúpt andann og setti undir mig hausinn.

Hinn mæti Eiríkur Hauksson syngur jólalagið óþolandi, en glysrokkarinn Roy Wood og hljómsveit hans Wizzard gerðu fyrst allt vitlaust með því árið 1973. Lagið er sjúklega hresst og allar klisjur jólalaganna renna saman í því, frá hreindýrabjöllunum til barnakórsins. Textinn er punkturinn yfir i-i brjálæðisins. Eiríkur dregur á sannfærandi hátt upp martraðarkennda hugaróra fársjúks manns sem lætur sig dreyma um endalaus jól: "Já, ég vildi að alla daga væru jól, þá gætu allir dansað og sungið jólalag," æpir hann og maður heyrir hvernig æðarnar í augunum á honum stækka.

Alltaf svona?! Neeeeiiiii!!! Einu sinni á ári er bara alveg nóg – algjörlega passlegt!

Engill drottins

Fjórði bekkur bé í Rimaskóla lék helgileik í dag. Helstu persónur voru María Mey, Jósef, engill drottins, vitringar og englakór.

Hálftíma fyrir frumsýningu voru allir komnir í búninga og tilbúnir á svið, en þá kom í ljós að engill drottins gat ekki með nokkru móti munað hvað hann átti að segja. Kannski engin furða, þetta var löng runa af alls konar bilbíufrösum um mikinn fögnuð - öllum lýðnum- boða yður - velþóknun á- frelsari fæddur og eitthvað fleira í þeim dúr. Já og -verið óhræddir.

"Ég kann þetta". Sagði Snæfríður, sem var í englakórnum. Hún lærði þetta óvart á æfingum, fattaði alltí einu í miðri Kringluferð með mömmu sinni í gær að hún kunni allan frasann sem engill drottins átti að fara með. Hún var því dubbuð upp í gervi engils drottins í snatri. Og þá mundi hún að hana langaði ekkert sérstaklega til að leika svona stórt hlutverk.

Hjartað hamaðist og fiðrildi flugu í maganum, en uppá svið fór Snæfríður, brosandi og kúl á því. Fór með línurnar sínar með glæsibrag. Engill drottins alveg fram í fingurgóma. Brosti út að eyrum þegar það var frá, og söng hátt og snjallt með englakórnum allt til enda. Og ég var að rifna úr stolti úti í sal, myndavélarlaus.